انتشار ریکت نسخه ۱۸.۰: بررسی عمیق معماری

بخش ۱: نمای کلی اجرایی و اهمیت معماری

ریکت نسخه ۱۸.۰ نشان‌دهنده یک تغییر پارادایم عظیم در نحوه رندر شدن رابط‌های کاربری است و کتابخانه اصلی را از یک مدل همگام و مسدودکننده به یک معماری رندرینگ ناهمگام و قابل‌توقف منتقل می‌کند. سال‌ها بود که موتور تطبیق ریکت بر روی یک پشته فراخوانی منفرد و بدون وقفه کار می‌کرد. در حالی که این موضوع مدیریت وضعیت را ساده‌تر می‌کرد، اما گلوگاه‌های حیاتی را به همراه داشت: محاسبات سنگین یا درخت‌های کامپوننت بزرگ می‌توانستند رشته اصلی را به طور کامل قفل کنند که این امر منجر به ورودی‌های پاسخ‌نشده، فریم‌های انیمیشن از دست رفته و تجربه کاربری نامطلوب در دستگاه‌های ضعیف می‌شد. ریکت ۱۸ با معرفی «ریکت همزمانی» (Concurrent React) به این محدودیت اساسی رسیدگی می‌کند؛ مجموعه‌ای از ویژگی‌های زیرین که به موتور اجازه می‌دهد چندین نسخه از رابط کاربری را به طور همزمان و بدون مسدود کردن رشته اجرای اصلی آماده کند.

اهمیت معماری این نسخه بسیار فراتر از بهینه‌سازی‌های جزئی عملکرد است. با جداسازی فرآیند رندرینگ از اجرای همگام سخت‌گیرانه، ریکت ۱۸ به توسعه‌دهندگان قدرت می‌دهد تا به‌روزرسانی‌های مرتبط با کاربر را بر دریافت داده‌های پس‌زمینه یا محاسبات پیچیده چیدمان اولویت‌بندی کنند. این تغییر، مرز بین زمان‌بندی در سطح فریم‌ورک و پریمیتیوهای رندرینگ در سطح مرورگر را باز تعریف می‌کند. شرکت‌ها و نگه‌دارندگان برنامه‌های در مقیاس بزرگ اکنون می‌توانستند انتقالات وضعیت پیچیده را با پیش‌بینی‌پذیری قطعی ارکستراسیون کنند و اطمینان حاصل کنند که تعاملات حیاتی - مانند تایپ کردن در یک فیلد ورودی یا جابجایی بین نماها - حتی زمانی که لایه داده‌های زیرین به شدت اشباع شده است، روان باقی بمانند. ریکت ۱۸ صرفاً یک به‌روزرسانی نیست؛ بلکه پلتفرم پایه‌ای است که دهه بعدی مهندسی وب واکنشی بر روی آن ساخته خواهد شد.

بخش ۲: بهبودهای هسته و ارگونومی توسعه‌دهنده

در مرکز ارگونومی توسعه‌دهنده ریکت ۱۸، معرفی «دسته‌بندی خودکار» (Automatic Batching) قرار دارد. در نسخه‌های قبلی ریکت، به‌روزرسانی‌های وضعیت تنها در داخل هندلرهای رویداد ریکت دسته‌بندی می‌شدند و عملیات ناهمگام مانند پرامیس‌ها، کال‌بک‌های setTimeout و شنوندگان رویداد بومی را باقی می‌گذاشتند تا چندین رندر مجدد مستقل را فعال کنند. ریکت ۱۸ به طور خودکار تمام به‌روزرسانی‌های وضعیت را بدون توجه به منشأ آن‌ها - از جمله پرامیس‌ها، زمان‌سنج‌ها و هندلرهای رویداد بومی - دسته‌بندی می‌کند، که این امر چرخه‌های رندر اضافی را به شدت کاهش داده و سربار پردازنده را به طور پیش‌فرض پایین می‌آورد.

مجموعه هوک‌های همزمانی جدید، به‌ویژه useTransition و useDeferredValue، تکمیل‌کننده دسته‌بندی خودکار هستند. هوک useTransition به توسعه‌دهندگان اجازه می‌دهد تا به‌روزرسانی‌های خاص وضعیت را به عنوان «انتقالات» غیرمسدودکننده علامت‌گذاری کنند و به ریکت بگویند که به‌روزرسانی‌های فوری (مانند تایپ کردن یا کلیک کردن) می‌توانند رندرهای پس‌زمینه با اولویت پایین‌تر (مانند فیلتر کردن یک گرید داده حجیم) را متوقف کنند. به همین ترتیب، useDeferredValue امکان به تعویق انداختن رندر مجدد یک مقدار کم‌اهمیت‌تر را فراهم می‌کند و رابط کاربری را در حالی که محاسبات گران‌قیمت در حال انجام هستند، پاسخگو نگه می‌دارد. علاوه بر این، معرفی API ریشه جدید (ReactDOM.createRoot) جایگزین ReactDOM.render قدیمی می‌شود، ویژگی‌های حالت همزمانی را به صورت سراسری فعال می‌کند و بستر ساختاری را برای Suspense در سمت سرور فراهم می‌کند.

بخش ۳: ماتریس مقایسه معماری

بخش ۴: تغییرات ساختارشکن و هشدارهای مهاجرت

در حالی که ریکت ۱۸ با تأکید شدید بر سازگاری با نسخه‌های قبلی مهندسی شده است، اتخاذ ویژگی‌های همزمانی تغییرات ساختارشکن را در سطوح API و رفتاری معرفی می‌کند. برجسته‌ترین تغییر ساختارشکن، منسوخ شدن ReactDOM.render به نفع ReactDOM.createRoot است. برنامه‌هایی که تلاش می‌کنند از روش‌های رندر قدیمی با ریکت ۱۸ استفاده کنند، یک هشدار حیاتی را فعال می‌کنند و ارتقا به API ریشه جدید را الزامی می‌سازند.

علاوه بر این، دسته‌بندی خودکار زمان‌بندی اجرای به‌روزرسانی‌های وضعیت را تغییر می‌دهد، که ممکن است شرایط مسابقه پنهان را در اثرات کامپوننت که به طور ضعیف همگام‌سازی شده‌اند، آشکار کند. حالت سخت‌گیرانه (Strict Mode) نیز در ریکت ۱۸ بهبود یافته است تا برنامه‌ها را به طور پیشگیرانه برای ویژگی‌های همزمانی آینده آماده کند. در حالت توسعه، Strict Mode اکنون به طور عمدی کامپوننت‌ها را در اولین نصب، حذف و دوباره نصب می‌کند تا حفظ و استفاده مجدد وضعیت همزمانی آینده را شبیه‌سازی کند. کتابخانه‌ها یا هوک‌های سفارشی قدیمی که به عوارض جانبی پاک‌نشده در طول نصب اولیه متکی هستند ممکن است رفتار غیرمنتظره‌ای را تجربه کنند و قبل از استقرار در محیط تولید نیاز به ممیزی کامل دارند.

بخش ۵: راهنمای ارتقای گام به گام

ارتقا به ریکت ۱۸ نیازمند به‌روزرسانی وابستگی‌ها، مدرن‌سازی راه‌اندازی ریشه و اعتبارسنجی انطباق با حالت سخت‌گیرانه است. مراحل عملی زیر را برای مهاجرت ایمن برنامه خود دنبال کنید:

گام ۱: به‌روزرسانی پکیج‌های npm آخرین نسخه‌های React و ReactDOM را از طریق پکیج منیجر خود در فضای کاری پروژه نصب کنید:

npm install react@18 dom@18

گام ۲: جایگزینی Root API قدیمی نقطه ورود برنامه خود را به‌روزرسانی کنید تا به جای روش قدیمی ReactDOM.render، از ReactDOM.createRoot استفاده کند:

// قبل (ریکت ۱۷)
import ReactDOM from 'react-dom';
import App from './App';

ReactDOM.render(<App />, document.getElementById('root'));

// بعد (ریکت ۱۸)
import React from 'react';
import ReactDOM from 'react-dom/client';
import App from './App';

const container = document.getElementById('root');
const root = ReactDOM.createRoot(container);